SubTiel & Zn presenteren: Vienna Blood S01E01: The Last Seance
Wenen, 1906
Wenen is een stad dat geobsedeerd is door titels.
In Londen was is Max. Gewoon Max.
In Wenen ben ik Dr Maximilian Liebermann...
arts, neuroloog en natuurlijk Engelsman.
Dat laten ze je niet vergeten.
De hoofdstad van een 1000-jarig rijk, maar ook een hemel voor een pedant.
De zoomlengte van een jurk kan een familie reputatie ruïneren.
Voor alles zijn hier regels.
Lezing Prof. Dr. Sigmund Freud
Romantische herinneringen, ze zijn ziekteverwekkend.
Verbanning van pijnlijke, emotionele herinneringen...
uit iemands bewustzijn vereist een actieve verdringing afweermechanisme.
Dit is la belle époque van Wenen...
en toch is er iets verontrustends diep onder de oppervlakte...
een schaduwrijk waar de stad tegen worstelt om te verbergen.
Welkom in Wenen.
Welkom in mijn wereld.
Allejezus.
Weten we hoe ze heet? - De buren kenden haar niet.
Wat zegt ze? U spreekt Slowaaks. - Niets dan onzin.
Stuur haar weg.
Ga weg. Alstublieft.
"God vergeve me, ik heb geproefd van verboden vruchten en hij zal...
me naar de hel sturen." - Een zelfmoord.
Waar is het wapen dan?
Het moet door iemand zijn meegenomen. - De deur was van binnenuit op slot.
Vastgeschroefd. - Het is de tweede verdieping.
En onmogelijk om te beklimmen. - Het niet logisch.
Pleegde ze zelfmoord, moet het wapen hier nog liggen.
De dader probeerde het op zelfmoord te laten lijken...
raakte in paniek en vergat het wapen achter te laten.
Haar deur was op slot. De sleutel zat aan de binnenkant.
De ramen? De schoorsteen? - Ramen dichtgeschroefd.
Niemand kon naar binnen of naar buiten.
Dus je bedoelt dat er een onzichtbaar wapen is...
en een moordenaar die door muren heen kan gaan, inspecteur?
Jij had dienst toen de melding binnenkwam?
Ik weet niet zeker of dit de juiste zaak voor je is, Rheinhardt.
Het is hier als een taxistandplaats.
We nemen de eerste zaak die binnenkomt.
Prima.
Maar ik wil je aan iemand voorstellen, een co-assistent uit het ziekenhuis.
Hij vroeg of hij bij een zaak mocht observeren.
Ik heb liever geen buitenstaanders. - Je behandelt hem met alle egards.
Zijn vader is een persoonlijke vriend.
Dr Liebermann?
Inspecteur Reinhardt.
Hoe moet ik u noemen? Dokter? - Max. Mijn naam is Max.
Hoe moet ik u noemen?
Inspecteur.
Een vermoorde vrouw in Leopoldstadt. Van dichtbij door haar hart geschoten.
De moordenaar had haar neergelegd als een model in een schilderij.
U bent hier alleen om te observeren, toch?
De psychopathie van de criminele geest.
Dat is pakkend.
Een nutteloos leven is een vroege dood.
Goedemorgen, Dr Behr.
Er is een blauwe plek door de loop. En ook enkele kruitsporen.
Kijk. Het wapen moet oud zijn geweest, een antiek.
Hoelang is ze al dood? - Meer dan een dag. Minder dan twee.
En met betrekking tot mogelijkheid?
U moet uw onderzoek uitbreiden tot iedereen in het keizerrijk.
Mag ik?
Misschien is ze een beetje ondervoed. - Geen tekenen van cholera.
Nog meer?
Sorry. Ik observeer alleen.
Heeft iemand u hiertoe aangezet? - Wat?
Er is geen kogel.
Ziet u? Hier drong de kogel naar binnen. Maar...
er is geen uitgaande wond, geen teken van het verwijderen van de kogel...
geen chirurgische ingreep.
Wat is hier dan gebeurd? - We zijn slachtoffer van oplichterij.
Dat, of iemand houdt zich met hekserij bezig.
Een verdwenen pistool...
en een spookkogel.
Ze was een mysticus. - Zou u misschien stil willen zijn?
Raak dat alstublieft niet aan.
Niemand kent haar. Heb overal aangeklopt. Niks.
Dat kan niet. Onmogelijk.
Men zag niemand de kamer in- of uit gaan. Geen bezoekers.
En de conciërge?
Elke maand werd de huur onder de deur geschoven. Ze wist haar naam niet.
Kam dit hele gebied uit voor getuigen.
Je gaat pas slapen als je een naam hebt. Begrepen?
Haussman, inspecteur. - Iemand moet iets over haar weten.
Het wapen. We zoeken naar een antiek pistool.
Misschien een verzamelaar, iemand met militaire connecties.
Moet u dat doen?
Wat? - U staart.
Mij was verteld dat ik u mocht observeren.
Waar wilt u dat ik heen kijk? - Ik wou dat u niet hier was.
Dat kon ik niet opmaken uit uw gedrag. - Waarom was u hier ook alweer?
Dat had de commissaris toch uitgelegd? - Ik moest u dulden.
Ik onderzoek crimineel gedrag.
Echt waar? Waarom ontleedt u dan niet ergens in een lab een stel hersenen?
Men bestudeert de geest door de levenden te observeren.
Bijvoorbeeld: Een politieman, met misschien 20 dienstjaren...
een hoge functie, maar hij is ongeduldig, klunzig...
hij slaat met lades, eet koffiebonen, zweet, terwijl het hier koud is...
vergeet de namen van collega's. Hij is erop gebrand om resultaten te boeken.
Niet gebrand. Wanhopig.
Misschien is het al een tijd geleden dat hij een zaak heeft opgelost.
Ik weet het, en het spijt me. - Het is 18:00 uur. 18:15 uur.
Ik heb de hele weg gerend.
Je bent en nog niet omgekleed, je komt veel te laat.
Heb je de commissaris gesproken? - Ja, hij wees me een zaak toe.
Moord in Leopoldstadt, een jonge vrouw, door haar hart geschoten.
Dat is geen geschikt gesprek voor aan tafel.
Laten we over iets aangenamer praten.
Heb je vanavond met Clara afgesproken?
We gaan naar het Beethovenfries. Laatste kans voor het verkocht wordt.
Verkocht? - Een lieve meid. Zo'n lief karakter.
Hoe staat jullie relatie ervoor? - O, moeder...
u weet dat het geen nut heeft. Hou op met aandringen.
Max doet wat Max wil.
Klimt Zaal
Daar is het. - Hemeltje, ja.
Het Beethovenfries.
Gustav Klimt. Ik wilde dat je hem zou zien voordat hij weg is.
Het is...
Uitzonderlijk, vind je niet?
Je vindt het niet mooi.
Eerlijk gezegd vind ik het angstaanjagend, Max.
Het lijkt bijna op een nachtmerrie.
Beelden van waanzin. Verboden wensen.
Sorry.
Je hoopte dat ik hem mooi zou vinden.
Schilders willen je tegenwoordig niet meer schilderen zoals je bent.
Glimlachend, in je beste jurk, naast een schaal appels.
Appels hebben denk ik hun tijd gehad, Clara.
"Der Zeit ihre Kunst."
Zou je me meer aandacht geven als ik zoals haar voor je poseer?
Iedereen zal je aandacht geven, sta je naakt op een schilderij van 30 meter.
Misschien moet ik dat dan maar doen.
Kus me, Max.
Kus me nu. - Hier?
We spelen een spelletje. - Welk spelletje is het dit keer?
Het heet: Bewijs aan mij...
dat ik aantrekkelijker ben dan een schilderij.
De burgemeester.
Het is weer verkiezingstijd.
Zal ik je even voorstellen? - Ik ben niet goed in converseren.
O, Max. Wat moet ik toch met jou aan?
Meneer. - Dank u.
Raak me niet aan.
Raak...
me niet aan.
Max? - Laat een koets komen.
Schiet op, Clara.
Ik moet een patiënt laten opnemen. - Ja, meneer.
Niet doen...
Help me, alstublieft.
Stop alstublieft. - Breng haar daarheen.
Doorzoek elk appartement. Klop op elke deur.
We moeten weten hoe het slachtoffer heet.
Doe open.
Politie.
Klop op elke deur.
Weet u de naam van de vrouw die boven woonde?
Kende u de vrouw die boven woonde?
Weet u de naam van de vrouw die hierboven woonde?
Jullie zijn laat. Ik heb zitten wachten.
Alsjeblieft.
Goedemorgen. - Oskar.
Dit keer heb je ons echt teleurgesteld.
Je kunt niet eens je eigen onderzoek stilhouden.
Je staat op de voorpagina.
Heb je verdachten? - Nee, commissaris.
Getuigen?
Op dit moment nog niet.
En nu is het onderzoek zo lek als een roestig schip.
"Gedood door een spook, opgeroepen bij een seance."
Hoe zijn ze dit te weten gekomen? De burgemeester heeft gebeld.
We moeten deze geruchten stoppen. Dat kan alleen met een arrestatie.
Misschien is het te snel.
Je terugtreden is geen schande. Von Bülow biedt aan het over te nemen.
We geven de zaak aan iemand die het aankan.
Nee, commissaris.
Ik wil dit afmaken.
Inspecteur?
Ik mocht een zaak observeren. Dat betekent neem ik aan...
dat we af en toe samen in dezelfde ruimte moeten zijn.
Gisteravond zei u dat ik ongeduldig, gespannen, wanhopig leek.
U gebruikte het hele woordenboek. Hoe wist u hoe ik me voelde?
Vindt u mij verontrustend?
Er komen een paar andere woorden in me op.
Er is een professor die lezingen in Wenen geeft.
Hij beweert dat door observatie je alles over een persoon kan leren.
Hun kleding, of manieren, hoe ze hun pen en koffiekopje vasthouden.
Hij leert ons dat menselijk gedrag veelzeggend is.
Onze kleine grillen, grapjes, zelfs de fouten die we maken...
elke opsmuk en stembuiging...
geeft een aanwijzing wat er in het brein afspeelt.
Zijn werk fascineert me...
al is zijn leer, jammer genoeg, niet overal populair.
Ik heb u bestudeerd en een diagnose gesteld.
Nou, dokter, sorry voor het onderbreken van uw lezing...
maar misschien wilt u in plaats daarvan dit bestuderen.
U vraagt mij opmerkingen te geven? Ik dacht dat ik alleen waarnemer was.
Ik vraag u om hulp. Of u geeft het, of niet.
Ik heb geen aanknopingspunten.
Niemand kent het slachtoffer. Ze is een onbeschreven blad.
Dat trucje wat u doet. - Het is geen truc.
De manier waarop u naar mensen kijkt...
wilt u hier naar kijken en vertellen wat u ziet, Dr Liebermann?
En? Wat ziet u?
Ziet u iets?
Ze is dood, inspecteur. Dat maakt de eerste observatie moeilijk.
Het is een decor.
Heeft u lucifers?
Deze kamer is ingericht als een toneelpodium.
Geen geesten. Goochelarij.
Dit alles riekt naar oplichting.
Degene die haar vermoorde wist dat ze een bedriegster was...
arrangeerde haar dood als een van haar eigen trucjes.
Er is hier meer dan één illusionist aan het werk.
Wat is er? - Het is leeg. Waar zijn alle jurken?
Is dat belangrijk? - Als dit een toneelpodium is...
horen er kostuums te zijn. We moeten haar nog een keer zien.
Waarom leegt een vrouw haar kledingkast...
en zend ze al haar kleding in één klap weg. Denk na. Kom op.
Waarom word ik ondervraagd?
Ik hoor de politieman te zijn. - U vroeg me om m'n mening.
Ja, maar wist niet dat het op deze manier gegeven werd.
Is u wel eens gezegd hoe onduldbaar u bent?
Ongeveer zo'n twaalf keer per dag.
"Me naar de hel sturen." Ze maakte een fout. Ze schreef een ander woord.
Er staat 'ons' onder het woord 'me'.
Onder druk dwong hij het te schrijven, en ze deed een belastende bekentenis.
Iemand anders ging samen met haar sterven.
Welkom bij de zaak, inspecteur.
Wat is er?
We hebben een post mortem van haar baarmoeder nodig.
Hier is uw motief, inspecteur.
Geen demonen. Gewoon een man. Een echtbreker.
Iemand stond op het punt ontmaskerd te worden.
Vind de vader van dit kind. Hij is de moordenaar.
Meneer Liebermann.
Bruckmüller. - O ja, natuurlijk.
Ik ken u van uw reputatie.
Dat is de beleefde manier om te zeggen dat u naar geruchten luistert.
Ik ben gevleid dat u me heeft uitgenodigd.
Ik zal niet terughoudend zijn. Politieke campagnes kosten geld.
Meneer Holderlein, van de Centrale Bank.
We hebben elkaar nog niet ontmoet, Meneer...?
Liebermann. - O, hoe maakt u het?
En meneer Adler, de munitiefabrikant.
Hoe maakt u het? - Aangenaam kennis te maken.
Ik nodig ze niet uit voor hun conversatie kwaliteiten.
Adler is vreselijk saai.
Maar iedereen hier heeft één goede eigenschap.
U hebt het over hun bankrekeningen neem ik aan.
Kijk om u heen. De Weense elite.
Wij kunnen status bieden.
Ik betwijfel dat de Joodse wijk qua sociale introducties veel biedt.
U hebt gelijk.
Ik ken geen van deze mannen. Ze hebben mijn gezelschap nooit opgezocht.
Nou, zoals een burgemeester graag zegt...
wij beslissen wie een Jood is en wie niet, meneer Liebermann.
Kom, neem plaats.
Dr Liebermann?
U woont al een week lang mijn colleges niet bij.
Denkt u dat u niets meer van me kan leren?
Nee, natuurlijk niet.
Ik sta op het punt een demonstratie te geven.
Misschien zou u mij een plezier willen doen?
Signora Locatelli toont de symptomen van acute hysterie.
Hysterie is een medische aandoening...
die snel en permanent kan worden verholpen.
Heb je mijn hond gezien?
Pardon?
Ik ben Dr Liebermann.
We hebben elkaar al ontmoet. De tentoonstelling.
Naaisters. Kleermaaksters. Coupeurs.
Iedereen die kleding zou kunnen vermaken.
Vind die jurken, en we komen achter de naam van de dode vrouw.
Nu. Opschieten.
Haussman?
Rosa Sucher? - Ja.
Weense politie. Mag ik binnenkomen?
U heeft een naaiatelier? - Dat klopt.
Wat ben je aan het schrijven? - Niets. Het is...
Sorry. Het gaat me niets aan. - Die zaak in Leopoldstadt.
De psychopathie van een moordenaar.
Ik heb altijd gedacht dat ooit boven de winkel een bord...
met Liebermann & Zn zou hangen. - Ik weet het. En het spijt me.
Nee. Een dokter in de familie is een goede zaak.
Maar? - Die nieuwe wetenschap van je...
je gekozen studierichting... - Nu komt het.
...volgens sommige mensen is het dubieus.
Wie bedoelt u? Welke mensen? - Gewoon geklets tijdens de lunch.
U kunt tegen hen zeggen...
dat Sigmund Freud net professor is geworden.
Weet je hoe ze het noemen? De 'onbetamelijke geneeskunde'.
Dan zijn ze onwetend en dom. - Pratend over genezing, hysterie...
de duistere kant van de mens onderzoeken.
Weet je zeker waar je aan begint? Is het echt een carrière voor een heer?
Natuurlijk. U maakt zich zorgen om onze reputatie.
Was ik chirurg of huisarts kon u uw vrienden onder ogen komen.
Ik wil niet dat je een fout maakt die je voor altijd zal achtervolgen.
Je bent gepassioneerd. Dat heb ik altijd bewonderd.
Je bent je moeders zoon. Je stort je met enthousiasme op elk nieuw ding.
Maar dit is anders. - U begrijpt het niet.
We zijn getuige van de geboorte van een nieuwe wetenschap.
Het kan je naar een duistere plek leiden.
Ik ken je. Ik heb je eerder gezien.
Je glimlachte naar me toen ik binnenkwam.
Ik ben een kunstenaar.
Een schilder? - Illusionist.
Je laat dingen verdwijnen?
Je moet het opdrinken om het er weer uit te krijgen.
Ik bood haar zes kronen voor alles. Vijf jurken.
De dame uit Leopoldstad bracht ze bij u?
Ze kwam een week geleden naar m'n appartement.
We weten niet eens haar naam.
Mejuffrouw Löwenstein. Charlotte. - Charlotte Löwenstein?
Een ogenblikje.
Mevr Sucher, hoe heeft ze u gevonden? - Pardon?
Ze wilde een naaister, dus...
Adverteert u? - O nee, ik kende haar al, meneer.
Ik begrijp het. U was een cliënt.
U ging naar haar salon om aan een ritueel, een seance deel te nemen.
Mijn moeder, ze is vorig jaar gestorven.
De juffrouw had een bijzondere gave. We spraken in haar vertrekken af.
We? - Zeven van ons.
Jullie zijn nooit gezien. - Het was altijd laat op de avond.
Pak elkaars handen vast, mijn dierbaren...
en laat de gastheer van geesten bij je binnen.
Ik roep u op in de naam van de Duistere Koning...
die over u regeert.
Rosa, wie waren de anderen?
Ik ken hun namen niet, behalve van de man die me geïntroduceerd heeft.
Otto Braun.
Zeven, inclusief Charlotte Löwenstein...
de enige mensen die we in de salon kunnen plaatsen. En...
we hebben onze eerste mannelijke bezoeker.
Ze had hem op de begraafplaats ontmoet, zei ze.
Hij was de aas, inspecteur.
Goedendag. Kent u Otto Braun? - Nee.
Hallo, meneer.
Braun. - De goochelaar?
Hij heeft z'n rekening betaald, en trakteerde me.
Wat wilt u van hem? - Weten waar hij te vinden is.
Otto Braun? - De achtertrap.
Meneer Braun?
Sorry dat we storen. Ik ben van de Weense politie.
Komt het ongelegen?
Excuseer ons, mevrouw.
Dit is dus een normale werkdag? - U zei dat u wilde observeren.
Otto Braun? Aangenaam kennis te maken.
Welkom bij de zaak, dokter.
Uw hoed.
Dank u.
Twee dagen. Het stond in alle kranten. Je hebt je niet gemeld, Otto.
We hebben een getuige die je bij de begraafplaats ontmoette.
Rosa Sucher? Kan je je haar herinneren?
Haar moeder is vorig jaar overleden.
Ze legde bloemen op het graf, en jij liep naar haar toe...
en begon sprookjes te vertellen...
over een vrouw met een gave, die communiceert met de geestenwereld.
Charlotte had een medeplichtige, iemand die aan de touwtjes trok.
We weten wat voor werk je doet, Otto. Je vriendinnetje vertelde het ons.
Je bent een goochelaar, hé?
Je ging naar de begraafplaats en aasde op rouwende mensen.
Hoeveel heb jullie er opgelicht? Hoeveel rekenden jullie hen?
Kijk me aan.
't Is geen misdaad. Ik deed niets fout.
Waarom vluchtte je dan? Waarom ben je zo bang. Kijk me aan.
Ik walg van je.
Ik ga de commissaris vertellen dat we iemand in hechtenis hebben.
Waar zit je naar te staren?
Hoelang werk je al in dat theater? - Wat gaat jou dat aan?
Ik denk dat je een rol speelt.
Charlotte is dood.
Ik weet dat je iets voelt.
Ik weet er niets vanaf.
Helemaal niets.
Dat is iets wat een jongetje zou zeggen.
Je bent op de vlucht, je verstopt je.
Wie was ze, Otto?
Ik moet haar leren kennen.
Ze...
Zij is op zeer jonge leeftijd in de steek gelaten.
Haar beide ouders waren gestorven.
Ik zie...
een vrouw.
Ze zegt:
"Mijn liefste...
stop met jezelf de schuld te geven.
We hoeven geen afscheid te nemen.
Ik zal altijd bij je zijn. Ik hou van je."
Ik had een actrice voor de seances nodig.
Ik kende haar uit het theater.
Jullie vonden een manier om geld te verdienen?
Haar schoonheid en jouw theatrale flair.
We verbleven in het Grand Hotel in Baden.
Daar waren veel rijke gasten.
Een van de gasten was een medium, en helderziende, die aandacht trok.
En zo kwam je op het idee.
Iemand plaatste een pistool op haar borst, Otto...
dichtbij genoeg om haar laatste ademhaling te voelen.
Hij was haar minnaar.
Mannen wierpen zich voor haar voeten. - Deze man was anders.
Deze man was de vader van haar ongeboren kind...
en hij had een talent voor illusies.
Jullie denken dat ik het heb gedaan?
Jullie denken dat ik Charlotte vermoord heb?
Ik hoef niet iemand slaan om de waarheid te achterhalen.
In paniek, liegen mensen. Het is een reflex...
zoals kinderen dat doen. Slaat u hem, wordt hij zo bang dat hij niets zegt.
Ik heb liever dat u zegt: "Bedankt voor het ingrijpen."
Hij is de moordenaar niet. - Kijk naar hem. Hij is bang.
Hij weet iets dat hij niet vertelt. - U vroeg me om mijn mening.
Overtuig me. - Charlotte Löwensteins moordenaar...
deed het om zijn reputatie te redden.
Braun heeft geen reputatie te redden.
Er was een andere man in die kamer, een machtig en rijk man.
U vroeg me te helpen een beeld van het slachtoffer te schetsen
Ik kan zelfs meer doen.
Ik kan u een beeld schetsen van de moordenaar.
Binnen.
Ik ben geen dwaas.
Behandel mij ook niet als zodanig, Liebermann.
Pardon, meneer?
De politie. Het geval in Leopoldstadt. Iedereen praat erover.
Je hebt besloten om de medicijnstudie op te geven...
en in plaats daarvan bij de politie te gaan?
Ik kreeg de kans een moordzaak te observeren...
vanuit een medisch oogpunt. - Ik mag je niet, Liebermann.
Ik houd niet van je arrogantie.
Jij denkt dat onze methoden verouderd zijn.
Jij hebt zelfs niet het fatsoen om dat te verhullen.
Je bezocht de colleges van Freud in Wenen...
maar je hebt niet de beleefdheid om de mijne bij te wonen.
Professor Freud maakt grote vorderingen...
Wij veranderen onze werkwijze niet elke keer...
wanneer één of andere Joodse dokter een boek publiceert.
Vergeet nooit dat ik hier de senior geneesheer ben.
Ik beslis erover of je aan dit ziekenhuis verbonden blijft.
Op dit moment hangt je dienstverband aan een zijden draad.
Goede morgen, meneer.
Mejuffrouw Lydgate?
U werkt bij het City museum.
Ik ben een wetenschapper.
Een restauratrice. - Interessant.
En wat restaureert u?
Archeologische vondsten, zeldzame overblijfselen.
Waarom ben ik eigenlijk hier, dokter?
U herinnert zich dat niet? - Zij zeggen dat ik iemand aanviel.
Ik herinner mij dat niet.
Het brein speelt soms rare spelletjes met ons.
Herinneringen kunnen worden onderdrukt, zeker pijnlijke.
Denkt u dat ik gek ben? Heeft u mij daarom hier opgenomen?
U werd hier gebracht zodat u geholpen kunt worden.
Hangsloten aan de hekken, spijlen voor de ramen.
Wat voor soort hulp is dat precies?
Ik kwam naar Wenen om wetenschap te studeren.
Men vertelde me dat deze stad de beste was.
Zoals ik hier ben behandeld is daar weinig bewijs voor.
Ik vraag u op de man af...
denkt u dat ik gek ben?
Nee.
Stefan, begeleid Miss Lydgate terug naar de zaal.
Ik zal de ontslagbrief voorbereiden.
Komt u maar met mij mee.
Kalmeer.
Braun geeft toe haar medeplichtige te zijn.
Hij heeft waarschijnlijk de vaardigheid de illusie te creëren.
"Waarschijnlijk" is niet goed genoeg. - Ik weet dat hij iets achterhoudt.
Ik ben niet geïnteresseerd in uw speculaties.
Heeft u genoeg om hem aan te klagen? - Nee, meneer.
Verdomme Rheinhardt, ik moet op u kunnen bouwen.
Ik kan dit niet door laten gaan. - Braun is niet de moordenaar.
Hij past niet in onze profile. - "Profile"?
Wat betekent dat in godsnaam?
We zoeken iemand die haar vermoordde om zijn reputatie te redden.
Braun heeft geen reputatie te redden, geen familienaam, geen trouwring.
Ik ben alleen geïnteresseerd in bewijzen. Heb je die?
Goed dan. Laat hem vrij.
En dan, schaduw hem?
Ja, ik ben het. Strasser.
Het spijt me maar vanavond hebben we niemand gearresteerd.
Max, de koets is hier. Je vader neemt ons mee uit. Weet je nog?
We zouden de avond met elkaar doorbrengen.
Wat is er aan de hand? Iets heeft je van streek gemaakt.
Hij was weer kwaad op je over het ziekenhuis.
Ja, dat is wel waar.
Ik weet altijd wanneer je liegt. Max, echt, het maakt ons niets uit...
als je iets anders wilt gaan doen. We willen gewoon dat je gelukkig bent.
Nou, kom op. De koets wacht.
Hallo. Fijn om u weer te zien.
Hoe gaat het met u? Fijn om u terug te zien.
Nu begrijp ik de plotselinge interesse in Mahler.
Deze heren zijn mijn vrienden.
Bovendien, het is nodig om hier te worden gezien. Rachel.
Is zij het? Wie? - Die vrouw. Je patiënt.
Denk je nog steeds aan haar?
Doe niet zo gek.
Misschien krijg ik meer aandacht...
als ik ook begin te schreeuwen en te huilen.
Dat is niet grappig, Clara.
Als ik je smeekte om mij te genezen zou je dat verleidelijk vinden?
Wil je dat spelletje spelen?
Mijn vrienden waarschuwden mij
niet verliefd te worden op zo'n serieuze man.
Ik zou naar ze hebben moeten luisteren.
Dames en heren.
Een verandering in het gepubliceerde programma voor vanavond.
Door ziekte van onze begeleider...
zal opera-directeur Gustav Mahler voor ons spelen.
Waarom juichen ze hem niet toe? - Omdat hij zijn plaats niet kent.
Deze mannen die u als uw vrienden ziet, kennen zij uw geloof...
of vergat je gemakshalve dat te noemen?
Dat is zelfs niet grappig, Max. - Dat was ook niet de bedoeling.
Zie je hun minachting niet?
Zij verbergen het niet eens.
Ik heb je niet opgevoed om zo tegen me te praten.
Maak geen ruzie, niet vanavond.
Je hebt niet het recht om mij de les te lezen over mijn vrienden.
Genoeg, jullie. Clara, sorry. Wat moet je wel van ons denken?
Nou, kunnen we nu allemaal proberen van onze avond te genieten?
Wat doe jij hier? - Ik wil je iets vragen.
Je kijkt erg serieus. Wat ligt er op je hart?
Clara.
Houd je van haar? - Wat?
Je zou toch niet iets stoms doen, alleen om papa te plezieren?
Onze twee families zijn wel vrienden.
We zijn niet verloofd, Leah.
Maar Clara verwacht wel dat je haar vraagt.
Vergeet niet dat zij ook mijn vriendin is, Max.
"Zij is betoverend." - Leg dat terug.
"Zij heeft een donkere kant en is gevaarlijk...
een diepe put vol woede."
Dat zijn mijn... "Ik snak er naar om haar te helpen."
Amelia? - Zij is een patiënt.
Nu begrijp ik de aantrekkingskracht van neurologie.
Het is romantische poëzie. - Je kunt hier niet binnen...
Het lag open op het bureau en jij was er niet.
Geef het aan mij.
We probeerden zo hard, toen we hier aankwamen...
om onze weg te vinden in de Weense samenleving.
Dat is wat Clara je gaf, nietwaar? Een introductie in een nieuwe wereld.
Dat is niet eerlijk. Dat mag je niet zeggen.
Zij kent alle juiste mensen.
Je kunt niet steeds op Clara rekenen voor een uitnodiging.
Zij heeft je geholpen je weg te vinden.
Maar als je niet van haar houd dan moet je dat duidelijk maken.
Ik heb gevoelens voor haar. Natuurlijk heb ik die.
Houd je van haar? Lieg niet tegen me, Maxim.
Je misleid haar en je bedriegt jezelf.
Is daar een naam voor in je ingewikkelde wetenschappelijke boeken?
Er is beneden een politie agent.
Geen afgesloten deuren, geen kogels, geen trucs, geen tovenarij.
De moordenaar is in paniek. Hij weet dat wij op zijn hielen zitten.
Wij zouden hem nooit hebben moeten laten gaan.
We konden dit niet weten.
Hij was niet bang voor ons. Hij kende de naam van de minnaar.
Waarom vertelde hij die niet aan ons?
Waarom biechtte hij die niet op toen hij in de cel zat?
Als hij bang was dan had hij ons om bescherming kunnen vragen.
Wat betekenen deze?
Ik heb ze eerder gezien.
De grafnummers van de doden.
Zie je? Romeinse getallen voor de rijen...
Arabische voor elke grafsteen.
Hij maakte aantekeningen van allen die pas werden begraven...
van allen die kortgeleden zijn overleden.
Een verkoper die klanten zoekt.
Inspecteur...
Nu kennen we hun namen.
Was je erg laat op de club?
Wie waren daar?
De gebruikelijke lieden. - Natuurlijk.
Bruckmuller, Adler.
De burgemeester, ook.
Meneer. - Wat?
Mevrouw Oskar Reinhardt, Politie, afdeling Leopoldstadt.
Beste man, is mevrouw Von Rath thuis?
Gravin Von Rath. - Wie wil dat weten?
De Weense politie, gravin.
Karl Uberhorst?
Ja?
Mijn vrouw.
Mijn Anna.
Mijn leven is leeg zonder haar..
Ik heb nooit afscheid van haar kunnen nemen.
Jullie zijn dwazen. Jullie kennen haar krachten niet die zij beheerste.
Mijn zuster.
Mijn tweelingzuster, zij overleed.
Dat geeft een speciale band, inspecteur.
Ik zag hoe zij de demonen opriep, de stemmen van overledenen opriep.
Mevrouw Löwenstein had een gave zoals niemand anders.
Bezocht u mevrouw Löwenstein in haar salon?
Niet alleen ik, inspecteur.
Zeg me wat je ziet, dokter.
Ik zie radeloosheid.
Levens afgebroken.
Verbroken relaties. Niet afgeronde gesprekken.
Ik zie het verdriet van verlies.
En u?
Wat denkt u? - Dat er geen verschil is...
tussen je Freudiaanse geneeswijze en deze arme zielen...
die alles opbiechten tegen een bedriegster zoals zij.
Handen thuis. Ga weg, agent.
Ik wil de commissaris spreken.
Nu dat nog.
Wat is hier aan de hand? - Kalmeer alstublieft.
Holderlein heeft speciale voorrechten.
Hij doneert voor de campagne van de burgemeester.
Hij ging alleen mee naar die verdomde seance...
om zijn vrouw te plezieren. Waarom zit hij in de cel?
Hij is niet gearresteerd Hij wordt alleen maar ondervraagd.
Wij denken dat de moordenaar een rijk is, een man van stand.
Holderlein was in die kamer en past in ons profiel.
Het maakt van hem een verdachte. - Profiel?
Waar praat hij is hemelsnaam over?
Wij hebben een psychologisch portret van de moordenaar.
En hoe zit het met bewijs en bewijsmateriaal?
Ik veronderstel dat dit een politiebureau is.
De burgemeester staat niet toe dat zijn mensen...
op deze manier in een schandaal verstrikt raken.
We hebben het over een moordonderzoek.
We hebben het over een vermoorde sloppenwijkbewoner.
U heeft hier geen enkele bevoegdheid. - Rheinhardt.
Weet u wie ik ben, inspecteur?
Ik bezit de gieterijen die het staal voor deze stad produceren...
elke tramrails, elke telegraafkabel...
elk ontleedmes, elk scheermes en tafelmes.
Ik heb Wenen gemaakt.
En Holderlein vertrekt met mij. Heren...
Kijk nu eens wat je hebt gedaan.
Hij had natuurlijk gelijk. Wij hebben alleen maar vermoedens.
We hebben meer, we hebben veel meer.
Het psychologische plaatje van een een intelligente, nauwgezette patiënt.
Schitterend, maar we moeten dit op de ouderwetse manier doen...
bewijs vergaren, de zaak steen voor steen opbouwen.
Wat?
De begraafplaats.
Hoe komt het dat u die zo goed kende? Is er iemand die u daar bezoekt?
Ik wil daar niet over praten. - Maar u denkt er wel aan, vaak.
Mijn dochter.
Mijn kleine meid.
Zij stierf.
Het spijt me.
Mijn vrouw, zij verliet mij.
Kon het niet aan.
Als er iets is waarmee ik kan helpen.
Nee, ik wil niet dat mijn brein ontleed wordt, dokter.
Ik moet werken. Het werk is wat ik nog heb.
Ik red het wel zodra deze zaak is opgelost.
Ik wil dat u mij weer met hem in één kamer zet.
U wilt dat ik organiseer, een wat? - Een seance, mevrouw.
We hebben contact opgenomen met een medium uit Parijs
Madame De Rougement.
De Franse politie, de Surété, zweert bij haar.
Interessant.
Heinrich?
We kunnen het ons niet veroorloven om te gaan.
We kunnen het ons niet veroorloven om weg te blijven.
Zuster? Ik was op zoek naar een patiënt, mejuffrouw Lydgate.
Zij is daar binnen bij de professor.
Ik heb het druk. - Luister even.
Ik zou het waarderen, Liebermann, als je je handen van mij afneemt.
Het is mijn patiënt. Ik bracht haar bij u.
En je had gelijk. Ze moest dringend behandeld worden.
U mag die martelwerktuigen niet gebruiken.
Zeg dat nog eens en je carrière is ten einde.
Geef elkaar de hand, mijn dierbaren, en laat de geesten binnen.
Ik roep u aan, o geest Morax...
versterkt met de macht van de opperste majesteit.
Ik roep u op.
Ik zie hem. Hij is hier. Welkom geest.
Wij die leven in onwetendheid smeken u ons te helpen.
Wij wensen contact te maken met onze zuster Charlotte.
Ik kan zien.
Raak me niet aan.
Uw Madame De Rougemont was indrukwekkend.
De hoofdact in de Blauwe Donau. Isolde Sedlmair.
Holderlein gaf ons niets. - Maar zijn vrouw was veelzeggend.
Zij lijkt te denken dat haar man een geheim heeft.
Dokter?
Als ik u vertelde dat ik het kon laten ophouden...
de pijn...
zou u dan doen wat ik van u vraag?
Ik weet dat u geen reden heeft om mij te vertrouwen.
Ja. - Goed.
Ik wil dat u mij over hem vertelt...
de man die u aanviel.
Ik wil dat u mij het moment beschrijft...
zonder de gevoelens van toen weer te beleven.
Mejuffrouw Lydgate...
Amelia...
u bent hier volkomen veilig.
Ik beloof u dat ik voor u zal zorgen.
Beschrijf het moment...
zonder de gevoelens van toen weer te beleven.
Concentreer u op de geur.
Haar gewelddadigheid werd veroorzaakt door een onderdrukte herinnering.
Dank u. Maar hoe kunnen herinneringen onderdrukt worden?
Van de avond van de tentoonstelling...
herinner ik mij de lotion van de ober.
En wat is de relatie?
Hetzelfde merk rook ik in het ziekenhuis bij de verpleger.
Ik geloof dat zij een pijnlijke herinnering heeft...
verbonden met de geur van een man.
Je bedoelt degene die haar aanviel? - Ja.
Elke keer wanneer zij die geur rook kreeg zij een aanval van hypomanie.
Ik probeerde de herinnering naar boven te halen zodat zij er bevrijd van werd.
Dus je zegt dat je de zaak hebt opgelost?
Ja.
Dat hoop ik.
Goed. Dan hoeven we haar niet meer te bediscussiëren.
Geen reactie. Geen uitbarsting.
De patiënt is genezen.
De elektro-shock therapie was een compleet succes.
Je zegt dat de moordenaar haar als een schildersmodel neerlegde.
Zij was daar met haar minnaar en nam een foto van hem.
Zij moest bewijs hebben van hun affaire zodat hij zou betalen, en dus...
gebruikte zij een camera. Hier.
Charlotte was een afperser.
Hij strafte haar door haar hetzelfde aan te doen als zij hem had aangedaan.
Zij maakte hem het onderwerp van een portret...
en dus arrangeerde hij haar dood op precies dezelfde plaatje.
Heinrich?
De politie is weer aan de deur.
Geeft u toe dat u in haar salon was?
Ik geef toe dat mijn vrouw een zwakte heeft voor het paranormale.
En, God help me, ik gaf daaraan toe.
Was u en de dame ooit alleen? - Vraagt u of zij mijn minnares was?
Denkt u dat een bleke huid en een petticoat mij kan verleiden...
in het bed te duiken van een hoer?
Uw vrouw was angstig in de seance.
Mijn vrouw is nerveus wanneer ik binnen 10 meter van een andere vrouw ben.
Dat maakt van mij nog geen overspelige, nietwaar?
Er is een foto...
van u twee samen, u en Charlotte Löwenstein.
Is dat zo, inspecteur?
Zou ik die kunnen zien?
Zullen we maar een eind maken aan al deze spelletjes?
Gaat u mij aanklagen?
Heren.
Dat was stom. Ik nam een gok.
Ik hoopte dat hij onder druk zou doordraaien.
We hebben die foto nodig. Die zal hij wel vernietigd hebben.
Er moet toch iets zijn om een bekentenis te krijgen.
En die truc die je noemde? - Het is geen truc.
Hoe noemde je het? - Hypnose.
We zullen nooit zijn toestemming ervoor krijgen.
De commissaris heeft u nodig, inspecteur.
Waarom is inspecteur Von Bulow hier? - Maak dit niet moeilijk.
U haalt mij van de zaak af.
Ik ben heel dicht bij een arrestatie. - Ja, zoals gewoonlijk.
Ik waarschuwde je Holderlein niet erbij te betrekken.
De burgemeester is uit op bloed. U bent ontheven.
Wat heb je daar? - Zij hebben het wapen geïdentificeerd.
Von Bulow is op dit moment niet hier. Ik ben nog steeds je commandant.
Ja?
De mensen beginnen te denken dat we elkaar mogen.
Het ene stuk vlees ziet er hetzelfde uit als een ander.
Matthias. Ik heb de afsnijdsels nodig.
Wat? - Van menselijk weefsel.
Een antiek pistool. Oud genoeg om met kruit en kogel te vullen.
Zie je het niet? Het kruit en de kogel gingen er apart in.
Ik herinnerde me de geschiedenislessen van school.
Het Oostenrijkse leger, toen zij geen munitie meer hadden...
stopten zij in de lopen van hun kanonnen met afval.
Een moderne kogel.
De loop bevat het kruit en de kogel.
Hij had een speciaal soort kogel nodig.
Dus moest hij een ouder wapen hebben.
Ben je gek geworden? Wat doe je?
Zie je? Sterk genoeg om haar te doden maar het laat geen sporen achter.
Wat is er, dokter?
Zulke tangen, dokter, hoe komt u daaraan?
Op maat gemaakt. Met keurmerk. Zuiver staal.
Een kogel van weefsel en been zal bij de inslag uiteenvallen.
Iemand stopte in de loop stukjes menselijk weefsel.
De tang om de sleutel van buitenaf om te draaien.
Hij stak die in het slot en sloot de deur vanaf de buitenkant.
U rapporteerde mijn vorderingen elke dag aan de burgemeester.
Ja, uiteraard.
En u verklaarde zich ook trouw aan zijn campagne?
Wat is hiervan precies de bedoeling?
Ondervraagt u mij?
Toen ik Braun arresteerde vertelde ik u dat hij meer wist dat hij vertelde.
Hij was een vertrouweling van de dode vrouw.
Met wie deelde u onze verdenkingen, commissaris?
Dat moet hem zijn.
Ben je er zeker van het te doen? - Heel zeker.
Hypnose zou gemakkelijker geweest zijn. Succes.
U kreeg mijn brief.
Ik kreeg een ongetekend briefje met daarin dat ik moest komen.
Maar ik begrijp niet waarom u er op stond mij hier te ontmoeten
Weg van pottenkijkers en roddelaars.
Het schijnt dat mejuffrouw Lowenstein niet een getalenteerd medium was.
Zij was gewoon een actrice.
Droevig, maar het verbaast mij niets, dokter.
Een heel aantrekkelijke. - Ik heb haar nooit ontmoet.
Uw vrienden, de Holderleins, kenden haar heel goed.
Waar gaat dit allemaal over?
De sleutel in de salondeur. We weten hoe de truc werd uitgevoerd.
Gebruikt om de sleutel van de andere kant om te draaien.
En een kogel gemaakt van menselijk weefsel...
zodat het direct zou verdwijnen.
Heel boeiend, dokter.
Maar waarom vertelt u me dat allemaal?
Uw ontwerp en uw monogram.
Charlotte Löwenstein.
U werd haar minnaar en de vader van haar ongeboren kind.
Echt, dokter, dat is pure onzin.
Ik ken de moordenaar.
Ik heb hem uitgebreid bestudeerd, iemand die veel te verliezen heeft...
en met een rotsvast geloof dat hij het recht heeft om te doden...
om zichzelf te beschermen.
Doe dat alstublieft niet.
U bent de architect van uw eigen verwrongen moraliteit, Bruckmuller.
De levens van de armen zijn onbelangrijk.
Zij was zelfs niet een goede minnares.
Uw waanzin zit diep geworteld.
Denkt u dat ik een geweldige patiënt zou zijn?
Wat een prachtige stad, vindt u ook niet, dokter?
Wat een prijs. Lüger gaat niet ver genoeg.
Hij zal nooit de dingen doen die Wenen helpen te overleven.
En wat is dat dan precies? - Om het ongedierte op te ruimen.
De revolutionairen. De intellectuelen.
De met modder gooiende journalisten.
Er is een sterke arm nodig om de eerlijke mens te beschermen...
wanneer het allemaal uit elkaar begint te vallen.
U wilt zijn positie overnemen.
U denkt dat u erg slim bent.
Glibberig, listig...
zoals de rest van uw sluwe ras.
Maar misschien bent u dat niet.
Niet springen.
Beste dokter, dat ben ik ook niet van plan.
Ik zei het hem. Het was een krankzinnig idee.
Je bent neergeschoten. - Ik weet het.
En ik wil niet nog een keer worden neergeschoten.
Wacht totdat het rad ons naar beneden heeft gebracht.
Er is geen ontsnapping voor u.
Noch voor u, dokter Jood.
Politie. Uit de weg.
Politie.
Max.
Hij leeft. U kunt hem arresteren.
Je stierf daar boven bijna, Max. Wat ging er in hemelsnaam verkeerd?
Niets. Het ging perfect.
We kregen hem zover om te bekennen.
Je hoed.
Ik droeg mijn nieuwe crêpe de Chine. De heer Korngold was onder de indruk.
Hij deed me een aanzoek.
Ik ontmoet hem regelmatig om jou jaloers te maken.
Max, luister je wel?
Wat wil je? Van ons?
Wat bedoel je? Waar gaat dit over, Clara?
Ik wil de waarheid van je horen.
Je drijft steeds verder van me weg, en...
we kunnen zo niet doorgaan.
Clara, wat heb je?
Ik heb geen hekel aan je. Ik wil je gevoelens kennen.
Zou je...?
Wil je met mij trouwen?
Zie je? Zo moeilijk was dat niet.
Er is een schaduwpersoon...
een geheime identiteit waarmee iedereen vecht om die te verbergen.
Hoe dieper ik duik in de gekte van andere mensen...
hoe minder ik mijzelf ken.
Vertaling: SubTiel & Zn